کسانی از سرزمین مان سخن به میان آوردند

من اما به سرزمینی تهی دست می اندیشم

به مردمانی از خاک و نور

به خیابانی  و دیواری

و به انسانی خاموش-ایستاده در برابر دیوار-

و به آن سنگ ها می اندیشم که برهنه بر پای ایستاده اند

در آب رود

در سرزمین روشن و مرتفع آفتاب و نور.

به آن چیزهای از یاد رفته می اندیشم

که خاطره ام را زنده نگه می دارد،

به آن چیزهای بی ربط که هیچ کس شان فرا نمی خواند:

به خاطر آوردن رویاها - آن حضورهای نابهنگام

که زمان از ورای آن ها به ما می گوید

که ما را موجودیتی نیست

و زمان تنها چیزی است که باز می آفریند خاطره ها را

و در سر می پروراند رویاها را.

سرزمینی در کار نیست به جز خاک و به جز تصویرهایش:

خاک و

نوری که در زمان می زید.

قافیه ئی که با هر واژه می آمیزد:

آزادی

که مرا به مرگ می خواند،

آزادی

که فرمانش بر روسپیخانه روا است و بر زنی افسونگر

با گلوی جذام گرفته.

آزادی من به من لبخند می زد

همچون گردابی که در آن

جز تصویر خویش چیزی باز نتوان دید.

آزادی به بال ها می ماند

به نسیمی که در میان برگ ها می وزد

و بر گلی ساده آرام می گیرد.

به خوابی می ماند که در آن

ما خود

رویای خویشتنیم.

به دندان فرو بردن در میوه ء ممنوع می ماند آزادی

به گشودن دروازه ء قدیمی متروک و

دست های زندانی.

آن سنگ به تکه نانی می ماند

آن کاغذ های سفید به مرغان دریائی

آن برگ ها به پرندگان.

انگشتانت پرندگان را ماند:

همه چیزی به پرواز در می آید.